Rabu

Menitipkan

Aku titipkan mereka,
disetiap helai awan mu.

Aku titipkan mereka,
diatas bahu kuat milik mu.

Aku titipkan mereka,
didalam mangkuk air punya mu.

Aku titipkan mereka,
disaat kau mendengkur malam itu.

Aku titipkan manusia,
pada mu bumi ku.

Rawatlah mereka bumi ku,
dengan segala doa - dosa mereka.

(April, 2016)

Sabtu

Aku Kecil

Subuh menanti fajar.
Senja menanti bulan.

Menanti?
Ah! Anjing berbulu taik manusia
yang masih menanti itu.

Guratan langit tak akan cerah
sampai kau membaptis cerita.
Pada otak mu,
cobalah tarik pelatuk
di guratan itu.

Jangan! Mereka memulai
tanpa mengakhiri.
Jangan! Semu pada puisi ini
tanpa memulainya.

Rehatlah,
pada penantian
di setiap omong kosong
yang mereka ceritakan sejak kecil.

Aku kecil,
pada dunia kecil.

(April, 2016)

Minggu

Kawan Kampus Ku

Di emper rumah ku
menikmati senja menggulung
kawan Kampus ku bertanya
pada ku.

Kawan, kau tahu
cerdas itu apa?

Agak pura-pura malu
menjawab
kawan Kampus ku, yang barangkali
lebih cerdas daripada ku.

Cerdas itu, yaa…
menguras keringat
Bapak mu
yang seorang pensiunan bank.

Nah, kalau humanis
itu apa?

Tak perlu aku 
berpura-pura,
kawan Kampus ku, sudah tahu,
kalau aku berpura-pura.

Begini, humanis itu yaa…
sama saja memeras tangis
Ibu mu
yang saban hari membuat karak.

Selesai bertanya
kawan Kampus ku pulang.
Berjalan nyeker, mantap menatap
pulang ke pulau Sebrang.

Aku tahu, kawan Kampus ku
pergi. Di suruh sama Si Jenthu,
pemilik Gedung Bata Merah Tua,
gara-gara nunggak arta.

Aihhh……
Dasar Neraka!

(Maret, 2016)

Kamis

Masa Depan

Titik. Titik. Titik. Titik.
Titik. Titik. Titik. Titik.
Titik. Titik. Titik. Titik.
Titik. Titik. Titik. Titik.

Titik. Titik. Titik. Titik.
Titik. Titik. Titik. Titik.
Titik. Titik. Titik. Titik.
Titik. Titik. Titik. Titik.

Titik. Titik. Titik. Titik.
Titik. Titik. Titik. Titik.
Titik. Titik. Titik. Titik.
Titik. Titik. Titik. Titik.

Titik. Titik. Titik. Titik.
Titik. Titik. Titik. Titik.
Titik. Titik. Titik. Titik.
Titik. Titik. Titik. Titik.

Titik. Titik. Titik. Titik.
Titik. Titik. Titik. Titik.
Titik. Titik. Titik. Titik.
Titik. Titik. Titik. Titik.

Titik. Titik. Titik. Titik.
Titik. Titik. Titik. Titik.
Titik. Titik. Titik. Titik.
Titik. Titik. Titik. Titik.

Titik. Titik. Titik. Titik.
Titik. Titik. Titik. Titik.
Titik. Titik. Titik. Titik.
Titik. Titik. Titik. Titik.

Titik. Titik. Titik. Titik.
Titik. Titik. Titik. Titik.
Titik. Titik. Titik. Titik.
Titik. Titik. Titik. Titik.

Titik. Titik. Titik. Titik.
Titik. Titik. Titik. Titik.
Titik. Titik. Titik. Titik.
Titik. Titik. Titik. Titik.

Titik. Titik. Titik. Titik.
Titik. Titik. Titik. Titik.
Titik. Titik. Titik. Titik.
Titik. Titik. Titik. Titik.

Titik. Titik. Titik. Titik.
Titik. Titik. Titik. Titik.
Titik. Titik. Titik. Titik.
Titik. Titik. Titik. Titik.

Titik. Titik. Titik. Titik.
Titik. Titik. Titik. Titik.
Titik. Titik. Titik. Titik.
Titik. Titik. Titik. Titik.

Tanda Tanya?
Tanda Tanya?
Tanda Tanya?
Tanda Seru!

(Maret, 2016)